Yalnızlık ile İlgili Kompozisyon

Aşağıya yalnızlık ile ilgili kompozisyon yazdım. Yazının başlığını siz kısa olacak şekilde kendinize göre belirleyebilirsiniz.

Yalnızlık, her şeyden uzak kalmaktır. Bu uzaklık insana dayanılmaz gelir. Çünkü etrafta dört duvardan başka hiçbir şey yoktur. Ne kimseyle konuşma ihtimaliniz olur, ne de dertleşme. O zaman her şey anlamını yitirir. Bu açıdan yalnızlık, zehir gibidir.

İnsanın yalnızlığa mahkum olması kadar zor bir şey yoktur. yanı başınızda konuşacak birileri olsa, çok daha güzle olur. Ancak yalnızlığın kıyısında tek başına kaldığınızda çaresiz duruma düşersiniz. O yüzden mutlaka insan içine çıkmak lazım gelir. Zira insan başkalarıyla bir arada olunca, konuşur, fikirlerini paylaşır. Bunun sonucunda manevi yönden rahatlar.

Yalnızlık yaşayan insanların genel özelliği her şeyi içine atmasıdır. Kimseyle konuşmayınca bütün dertleri içine atar. Bu da onun ruh sağlığını olumsuz yönde etkiler. Bütün vesveseler içinizde zehir gibi birikir. Uykularınızdan verim alamazsınız, hayattan kopuk gibi hissedersiniz.

Benim gözlemlediğim, sosyal çevresi olan insanlar daha mutludur. Onlar yaşamaktan keyfi alır. Her gün iletişim halinde oldukları için yalnızlıkla uzaktan yakından alakaları yoktur. İşte bu yüzden yalnız kalmamaya özen göstermeliyiz. Mutlaka çevremizde en az bir tane de olsa arkadaşımız olmalıdır. Onunla konuşup, dertleşmek bize bütün karamsarlığı unutturur. Zihinsel olarak kafamız rahatlar. Böylece kendimizi bir kuş kadar hafif hissedebiliriz.

Post a Comment

Daha yeni Daha eski